شقاق مقعد

فیشر شقاق مقعدی

معرفی

شقاق یک پارگی یا ترک طولی در پوست حساس داخل کانال مقعد (آنودِرم) است. این پارگی باعث درد تیز حین اجابت مزاج و خون‌ریزی روشن می‌شود. شقاق ممکن است حاد (جدید و کوتاه‌مدت) یا مزمن (بیش از ۶۸ هفته، لبه‌های زخمی یا پوست اضافه) باشد.

آناتومی

برای درک بهتر شقاق کافی است با چند ساختار آشنا شوید:​
  • آنودرم: پوست نازک داخل کانال مقعد — بسیار حساس به درد.
  • خط دندانه‌ای (dentate line): مرز بین پوشش مخاطی بالاتر و پوست حسّاس پایین‌تر.
  • اسفنکتر داخلی: یک عضله ی حلقوی صاف و غیرارادی که تون پایه ی مقعد را تأمین می‌کند. این عضله معمولاً «در حالت استراحت» فشار نسبتاً بالایی دارد.
  • اسفنکتر خارجی: عضله ی مخطط و ارادی که بیمار با آن دفع را کنترل می‌کند.
  • عضله ی طولی مشترک (conjoined longitudinal muscle): لایه‌ای بین مخاط و لایه ی عضلانی که در قوام و ثبات کانال نقش دارد.

انواع شقاق مقعد

  • شقاق حاد: پارگی جدیدِ آنودرم، معمولاً با شروع ناگهانی درد و خون‌ریزی.
  • شقاق مزمن: باقی ماندن ترک بیش از ۶۸ هفته، با لبه‌های فیبروزه، حضور «پوست اضافه نگهبان (sentinel pile)» یا پاپیلای داخلی بزرگ‌شده.
  • شقاق غیرمیانی یا چندکانونی: هرگاه شقاق در محل‌های غیرمعمول یا چندجا باشد، باید به‌دنبال علل زمینه‌ای مثل بیماری التهابی روده (کرون)، عفونت‌ها یا ضایعات نادر گشت.

اپيدميولوژی (شیوع و الگوها، چه کسانی بیشتر گرفتار می‌شوند؟)

  • شقاق در بزرگسالان جوان تا میانسال شایع است (حدود ۲۰۴۵ سال).
  • در ۷۰۹۰٪ موارد، شقاق در خط میانی پشتی دیده می‌شود؛ در زنان و پس از زایمان، شقاق قدامی هم محتمل‌تر است.
  • وجود شقاق غیرمیانی، متعدد یا مقاوم به درمان، زنگ خطر برای بیماری‌های زمینه‌ای است و نیاز به بررسی بیشتر دارد.   
آناتومي مقعد

اتيولوژی (علت‌ها و سازوکار بیماری)

چند عامل با هم چرخه‌ای ایجاد می‌کنند که مانع ترمیم می‌شود:
  1. آسیب مکانیکی: دفع مدفوع سفت یا زور زدن شدید، یا اسهال مکرر که مخاط را پاره می‌کند.
  2. اسپاسم اسفنکتر داخلی: افزایش فشار استراحتی کانال باعث کاهش خون‌رسانی به نوک زخم می‌شود.
  3. ایسکمی موضعی و اختلال در ترمیم: خون‌رسانی پایین‌تر به‌همراه اسپاسم، ترمیم را به تأخیر می‌اندازد و زخم مزمن می‌شود.
نتیجه ی این چرخه: درد اسپاسم کاهش خون‌رسانی عدم ترمیم تشدید درد.  

تظاهرات بالینی (چه نشانه‌هایی را بیمار گزارش می‌دهد؟)

  • درد تیز و گذرا حین دفع که ممکن است دقایق تا چند ساعت پس از اجابت مزاج هم ادامه یابد.
  • خون روشن به‌صورت رگه روی دستمال یا سطح مدفوع.
  • ترس از دفع و در نتیجه یبوست ثانویه، اجتناب از توالت، خارش یا سوزش.
  • در موارد مزمن: پوست اضافه ی بیرونی (sentinel pile) یا زخم سفید در کف پارگی مشاهده می‌شود.

 

اگر درد خیلی شدید باشد و بیمار از معاینه بترسد، معاینه با بی‌حسی موضعی انجام می‌شود.

تشخیص بیماری

الف) شرح‌حال دقیق

سوالاتی که پزشک می‌پرسد: مدت و شدت درد، توالی دفع، یبوست یا اسهال، سابقه ی بارداری/زایمان، داروهای رقیق‌کننده، علائم هشدار (کاهش وزن، تب، خون‌ریزی شدید، علائم سیستمیک). این اطلاعات جهت تعیین نیاز به بررسی‌های بیشتر حیاتی است.

 

ب) معاینه بالینی و دیداری

معاینه ی دقیق پوست ناحیه ی اطراف مقعد معمولاً تشخیص را می‌دهد؛ شقاق اکثراً در خط میانی پشتی دیده می‌شود. معاینه ی دیجیتال رکتال (DRE) فقط در صورتی انجام می‌شود که بیمار تحمل کند یا زیر بی‌حسی انجام شود.

 

ج) آنوسکوپی / پروکتوسکوپی

پس از کاهش درد اولیه، آنوسکوپی ساده کمک می‌کند موقعیت شقاق، پاپیلا یا همورویید همراه دیده شود. پروکتوسکوپی برای دیدن نواحی بالاتر به‌کار می‌رود.

 

د) چه زمانی کولونوسکوپی لازم است؟

اگر شقاق: غیرمیانی، چندکانونی، مقاوم به درمان، یا همراه با علائم هشدار (لاغری، تغییر طولانی در عادت روده) باشد کولونوسکوپی برای رد بیماری التهابی روده یا ضایعات بالاتر ضروری است. این نکته مهم است چون همه ی شقاق‌ها لازم نیست کولونوسکوپی شوند، اما در موارد غیرمعمول یا بالای ۴۰ سال ارزیابی کامل روده پیشنهاد می‌شود.  

 

ه) مانومتری آنورکتال (در موارد خاص)

در بیمارانی که قرار است درمان‌های خاص تحریک‌کننده تون (مثل بوتاکس) یا ارزیابی علت بی‌اختیاری پیش از عمل انجام شود، مانومتری فشار استراحت و انقباض اسفنکتر را نشان می‌دهد و به تصمیم‌گیری کمک می‌کند.

درمان شقاق مقعد

(راهنمای مرحله‌به‌مرحله از محافظه‌کارانه تا جراحی)

اصول: ابتدا روش‌های غیرتهاجمی و ساده‌تر را انجام می‌دهیم؛ اگر پس از دوره ی معقول (معمولاً 68 هفته) بهبودی حاصل نشد یا بیماری مزمن شد، به گزینه‌های بعدی می‌رویم.

درمان بواسیر با حمام آبگرم

A — درمان‌های پایه (همه بیماران باید اجرا کنند)

  • افزایش فیبر غذایی (حدود ۲۰۳۰ گرم روزانه) و مصرف مایعات کافی.
  • نرم‌کننده ی مدفوع (مثل پلی‌اتیلن‌گلیکول) برای نرم نگه داشتن مدفوع و جلوگیری از سفتی.
  • حمام گرم نشیمن ۱۰۱۵ دقیقه، چند بار در روز و بعد از دفع.
  • اصلاح رفتار توالتی: پرهیز از زور زدن و نشستن طولانی روی توالت.

این اقدامات ساده در فاز حاد بسیاری را بهبود می‌دهد؛ هرچه بیماری قدیمی‌تر باشد، شانس ترمیم صرفاً با این اقدامات کمتر می‌شود.  

B — داروهای موضعی برای کاهش تون اسفنکتر (خط اول درمان طبی)

  • پماد نیتروگلیسیرین (GTN): با شل کردن اسفنکتر داخلی، جریان خون محلی را افزایش می‌دهد و ترمیم را تسهیل می‌کند. عارضه ی شایع: سردرد که معمولاً گذراست. درمان معمولاً چند هفته ادامه می‌یابد.
  • کلسیم-کانال بلاکر موضعی (دیلتیاژم یا نیفیدیپین): اثری شبیه GTN دارد ولی عوارض سردرد کمتر گزارش شده است.

تحقیقات نشان می‌دهند این داروها در شقاق‌های حاد و بعضی مزمن‌ها مفیدند؛ اما نرخ بهبودی کمتر از عمل جراحی است.  

C — تزریق بوتولینیوم — «مرحله ی بعدی یا جایگزین قبل از عمل»

  • منطق: توکسین باعث فلج نسبی و موقتیِ عضله ی اسفنکتر داخلی می‌شود، تون را کم می‌کند و اجازه ی ترمیم را می‌دهد.
  • چگونگی انجام: در مطب یا اتاق عمل، با تزریق در ۲۳ نقطه به داخل یا کنار اسفنکتر داخلی انجام می‌شود؛ معمولاً نیاز به بی‌حسی موضعی دارد و سرپایی است.
  • میزان موفقیت: مروری‌ها بین ~۶۰۷۷٪ (بسته به سری‌ها و مطالعات) نرخ بهبودی را گزارش کرده‌اند؛ اما درصد قابل‌توجهی از بیماران در بلندمدت دچار عود می‌شوند و گاهی نیاز به تکرار تزریق یا عمل جراحی پیدا می‌کنند. عوارض عمده نادر و نشت گاز/ترشحات موقتی ممکن است رخ دهد.   

D — عمل جراحی: اسفنکترتومی داخلی جانبی (LIS)

استاندارد طلایی جراحی

  • چیست و چرا؟ در این روش یک برش کناری کوچک در اسفنکتر داخلی ایجاد می‌شود تا تون استراحتی کاهش یابد و خون‌رسانی و ترمیم امکان‌پذیر گردد. این روش بهترین نرخ بهبودی و کمترین عود را دارد.
  • انواع: «باز» (برش مستقیم) یا «بسته» (با تکنیک خاص دوخت). هر دو مؤثرند؛ انتخاب بسته به تجربه جراح است.
  • نتایج: نرخ بهبودی بلندمدت معمولاً بالا (در مطالعات متعدد حدود ۹۰۹۵٪) گزارش شده است. اما کاهش تون ممکن است به‌ندرت با مشکل بی‌اختیاری همراه شود. طبق منابع معتبر، بی‌اختیاری ماندگار نادر است ولی آمار گزارش‌شده متغیر است و در برخی سری‌ها تا چند درصد گزارش شده‌اند؛ بنابراین انتخاب بیمار و ارزیابی ریسک (مثلاً وجود پارگی اسفنکتر سابق) مهم است.   

E — روش‌های جایگزین جراحی

(برای بیمارانی که ریسک بی‌اختیاری دارند یا LIS مناسب نیست)

  • فلپ پیش‌برنده ی مخاطی (advancement flap / anocutaneous flap): برداشتن بافت فیبروتیک و پوشاندن زخم با فلپ سالم؛ مناسب برای بیمارانی که تون پایین دارند یا در معرض خطر بی‌اختیاری‌اند.
  • ترکیب‌ها یا تکنیک‌های tailor-made براساس معاینه و سابقه ی زایمان یا آسیب اسفنکتر.

چه زمانی عمل لازم است؟ (اندیکاسیون‌های واضح)

  • شقاق مزمن علامت‌دار و مقاوم به درمان‌های طبی (معمولاً بعد از ۶۸ هفته درمان مناسب)؛
  • درد پایدار یا اختلال قابل‌توجه در کیفیت زندگی؛
  • عودهای مکرر پس از درمان‌های طبی یا بوتاکس؛
  • در بیمارانی که بوتاکس مقاوم شده یا خواهان راه‌حل قطعی هستند (با آگاهی از مزایا و ریسک‌ها).  

عوارض و نکات ایمنی (آنچه بیمار باید بداند)

  • پس از درمان طبی: سردرد (GTN)، ناراحتی موضعی، احتمال عود.
  • پس از بوتاکس: نشت گاز یا ترشحات موقتی در برخی بیماران.
  • پس از LIS: درد بعد از عمل، خون‌ریزی، عفونت کم‌شیوع؛ ریسک بی‌اختیاری ثابت نیست و گزارش‌ها متفاوت‌اند اکثر بیماران فقط اختلال موقتی در دفع گاز یا رطوبت دارند؛ بی‌اختیاری ماندگار در درصد کمی دیده می‌شود. انتخاب دقیق بیمار، سابقه ی زایمان یا پارگی اسفنکتر و بررسی پیشین با اندوآنال سونوگرافی یا مانومتری، ریسک را کاهش می‌دهد.   

نقشِ جراح کولورکتال

  • تشخیصِ دقیق (تمایز شقاق ساده از شقاق ناشی از بیماری زمینه‌ای).
  • انتخاب مسیر درمانی منطقی (پله‌ای: محافظه‌کار بوتاکس جراحی) و اجرای روش‌های تهاجمی با حفظ عملکرد اسفنکتری.
  • انجام یا هدایت ارزیابی‌های ویژه (EAUS، مانومتری) در موارد مشکوک و تصمیم‌گیری در مورد روش‌های حفاظتی یا فلپ.

پرسش‌های پرتکرار درباره شقاق مقعد

آیا شقاق همیشه نیاز به عمل دارد؟

نه بسیاری از شقاق‌های حاد با فیبر، نرم‌کننده و حمام نشیمن خوب می‌شوند. تنها شقاق مزمن یا مقاوم نیاز به تدابیر تهاجمی‌تر دارد.

بوتاکس راهی موقتی و کم‌تهاجمی است با موفقیت متوسط؛ LIS نرخ بهبودی بالاتری دارد اما خطرات عملکردی اندکی بالاتر دارد. انتخاب بسته به شرایط و ترجیح بیمار است.

 بی‌اختیاری ماندگار شایع نیست، ولی طیف گزارش‌ها متفاوت است؛ عیب‌سنجی قبل از عمل (سابقه ی زایمان، EAUS، مانومتری) برای کاهش ریسک ضروری است.  

خلاصه برای بیمار

شقاق یک ترک دردناک در پوست مقعد است که معمولاً با درد و خون‌ریزی همراه است. اغلب با تغییر رژیم، نرم‌کننده ی مدفوع و حمام گرم بهتر می‌شود. اگر بیش از ۶۸ هفته خوب نشد، درمان‌هایی مانند پمادها، تزریق بوتاکس یا عمل کوچکِ اسفنکترتومی پیشنهاد می‌شود. بیشتر بیماران با درمان مناسب بهبود می‌یابند؛ تصمیم‌گیری درباره ی روش مناسب بر پایه ی معاینه ی دقیق و مشاوره با جراح کولورکتال انجام می‌شود.