رکتوسل زمانی ایجاد میشود که دیواره ی جداکننده ی میان رکتوم و واژن (سپتوم رکتوواژینال یا «لایه ی پشتی واژن») ضعیف و شُل شود و قسمتی از رکتوم به سمت داخل واژن برآمده گردد. این وضعیت صرفاً یک مشکل زنانه است — مردان بهطور طبیعی واژن ندارند و بنابراین معمولاً رکتوسل ندارند.
بهطور خلاصه دو روند مهم باعث رکتوسل میشوند: افزایش فشارهای مکرّر درونشکمی و تغییر يا آسیب بافت حمایتی.
توجه: شدت علائم با اندازه ی رکتوسل نسبت مستقیم ندارد؛ برخی رکتوسلهای کوچک خیلی علامتدارند و بالعکس.
ورزش کگل (تمرینات کف لگن)
خیر. اگر علائم کم است، اقدامات غیرجراحی اغلب کفایت میکند. جراحی وقتی مطرح میشود که علامتدار باشید و روشهای محافظهکارانه موفق نبودهاند.
چون اطلاعات عملکردی و آناتومیک همزمان میدهد: عمق رکتوسل، اینتوساسپشن، انتروسل، وضعیت عضلات لواتور و پایینآمدگی پرینه — همه ی اینها در انتخاب روش جراحی حیاتیاند.
معمولاً 6–12 هفته با تمرین منظم قابل مشاهده است؛ اگر بعد از این مدت پیشرفتی نبود، ارزیابی فیزیوتراپی لازم است.
در بسیاری موارد (خصوصاً رِکتوسِل بزرگ یا همراه با پرولاپس چندعضوی) لاپاراسکوپی مزایای روشنی دارد: درد کمتر، بازگشت سریعتر و حفظ بهتر عصبها. اما «بهترین» روش همیشه به شرایط بیمار و تجربه ی جراح وابسته است.
اگر بیمار سابقه ی کولونوسکوپی نداشته یا بالای ۵۰ سال یا علائم هشدارگر دارد، بله — لازم است برای رد ضایعاتی که ممکن است درمان را تغییر دهند.
رِکتوسِل یعنی برآمدگی جلوی رکتوم به داخل واژن بهدلیل ضعف دیواره ی حمایتی. با اصلاح ساده ی یبوست و تمرینات کف لگن بسیاری از بیماران بهتر میشوند. در موارد علامتدار یا وقتی بیمار مجبور به «کمک دستی» برای دفع است، درمان جراحی مطرح میشود. MRI دینامیک و دفکوگرافی کمک میکنند دقیق بفهمیم مشکل از کجاست تا بهترین روش (اغلب لاپاراسکوپیک در موارد پیچیده) انتخاب شود. تصمیمگیری تیمی و انجام جراحی توسط مرکز و جراح مجرب، بهترین نتیجه را میدهد.
مرکز درمان ليزری بيماری های مقعد
مرکز درمان سرطان های روده بزرگ
