آبسه ی مقعدی تجمع چرک (عفونت موضعی) در اطراف کانال مقعد یا فضاهای اطراف آن است. معمولاً با درد شدید، تورم و گاهی تب تظاهر میکند و اغلب نیاز به تخلیه و درناژ سریع دارد. درمان بهموقع از عوارض جدی مثل انتشار عفونت، فیستول و سپسیس جلوگیری میکند.
درک این فضاها تعیین میکند آبسه از کجا آمده، چطور تخلیه شود و خطر فیستولسازی چقدر است.
آبسه ی مقعدی یک اورژانس جراحی متداول است چون تأخیر در درمان میتواند منجر به انتشار عفونت، فیستولِ مزمن، آسیب اسفنکتر یا عفونت عمومی شود.
بیشترین شکایتها معمولاً اینها هستند:
اگر آبسه خودبهخودی باز شود، درد معمولاً کاهش مییابد اما مسیر باز (فیستول) ممکن است باقی بماند.
پرسش از شروع و شدت درد، تب، سابقه ی کرون یا جراحی، دیابت یا داروهای مهارکننده ی ایمنی، و تغییر در دفع یا خروج ترشح.
تصویربرداری لازم است اگر آبسه:
نکته ی مهم: اگر آبسه ی سطحی و مشخص با fluctuance دیده شود، تصویربرداری نباید مانع درناژ فوری شود.
شمارش سفید، CRP برای ارزیابی شدت التهاب، و در بیماران دیابتی قند خون/HbA1c برای ارزیابی کنترل بیماری. در موارد سیستمیک کشت خون ممکن است گرفته شود.
اصل درمان فوری تکنیک درناژ (Incision & Drainage) است.
هیچ جایگزینی برای خروج کامل چرک وجود ندارد. آنتیبیوتیک بهتنهایی آبسه را درمان نمیکند مگر در موارد استثنایی.
تأکید: حضور جراح کولورکتال در موارد پیچیده یا در بیمارانی که فیستول یا بیماری زمینهای دارند کیفیت درمان را بالا میبرد؛ این به معنای رد دیگر همکاران نیست بلکه پیشنهاد مراجعه به تیم متخصص برای بهترین نتیجه است.
خیر؛ مگر در موارد بسیار محدود. اصل درمان خروج چرک است. آنتیبیوتیک همراه در موارد خاص مورد نیاز است.
اکثر آبسههای مقعدی مشخص و دردناک نیاز به درناژ دارند. اگر ابسه خیلی کوچک و بدون fluctuance است، پزشک ممکن است دوره ی کوتاهی نظارت کند اما اغلب درناژ لازم است.
نه همیشه؛ اما حدود یکسوم تا نیمی ممکن است مسیر فیستول باقی بماند که نیاز به بررسی و درمان قطعی دارد.
اگر درمان نشود، عفونت میتواند منتشر شود و در موارد نادر به سپسیس منجر شود؛ افراد دیابتی یا دارای نقص ایمنی در معرض ریسک بیشتری هستند.
اگر آبسه غیرمعمول، چندگانه، مقاوم یا همراه با علائم رودهای یا در بیماران بالای 40 سال یا مشکوک به کرون باشد، کولونوسکوپی برای بررسی علل زمینهای توصیه میشود.
شقاق یک ترک دردناک در پوست مقعد است که معمولاً با درد و خونریزی همراه است. اغلب با تغییر رژیم، نرمکننده ی مدفوع و حمام گرم بهتر میشود. اگر بیش از ۶–۸ هفته خوب نشد، درمانهایی مانند پمادها، تزریق بوتاکس یا عمل کوچکِ اسفنکترتومی پیشنهاد میشود. بیشتر بیماران با درمان مناسب بهبود مییابند؛ تصمیمگیری درباره ی روش مناسب بر پایه ی معاینه ی دقیق و مشاوره با جراح کولورکتال انجام میشود.
مرکز درمان ليزری بيماری های مقعد
مرکز درمان سرطان های روده بزرگ
